We hebben zojuist onze Noord-initiaties van het Medicijnwiel afgerond. Als ik terugkijk op onze reis, zie ik dat het voor ieder van ons een ware pelgrimstocht is geweest.

Door de eeuwen heen zijn mensen op pelgrimstocht gegaan.

Naar heilige bergen. Naar tempels en heiligdommen. Naar plekken in de natuur waar iets voelbaar was dat groter was dan henzelf. En soms simpelweg om tijd door te brengen op een plek die hen hielp herinneren wat werkelijk van waarde is.

Maar een pelgrimstocht gaat in wezen niet over de bestemming.

Ze gaat over het scheppen van ruimte voor een andere manier van aanwezig zijn.

De reis zelf wordt onderdeel van de ervaring. We laten onze dagelijkse gewoonten, onze verantwoordelijkheden en het ritme van alledag achter ons. En vaak begint er al iets te veranderen, lang voordat we de poort van een nieuwe windrichting bereiken.

Een pelgrimstocht nodigt ons uit om te vertragen. Om aandachtiger te luisteren. Om ons open te stellen voor iets wat we misschien al die tijd over het hoofd hebben gezien.

In veel opzichten volgt het Medicijnwiel dezelfde weg.

De meest diepgaande ervaringen ontstaan zelden wanneer we ons haasten. Ze ontvouwen zich wanneer we voldoende ruimte scheppen om werkelijk aanwezig te zijn. Wanneer we niet alleen luisteren met onze oren, maar met ons hele wezen. Wanneer we de liederen durven te horen die diep in onszelf leven.

Juist daarin schuilt de kracht van deze sjamanistische bijeenkomsten. Ze gaan niet alleen over het Medicijnwiel of over de universele archetypen die we onderweg ontmoeten. Ze nodigen ons uit om binnen te stappen in het levende mysterie van ons eigen bestaan. Om laag voor laag thuis te komen bij onszelf. Om steeds levendiger, bewuster en volledig aanwezig te zijn, hier en nu.

Onze perceptie van de wereld veranderd

en dit heeft invloed op hoe die wereld eruit komt te zien.

Wat een voorrecht om deze reis samen te maken.

Wat een vreugde.

Wat een diepe vrede.

Wat een schoonheid!